کرونا و بی‌برنامگی

کرونا و بی‌برنامگی کلیدواژه‌های این روزهای کشور هستند. این مقاله در اسفند ۱۳۹۸ نوشته می‌شود یعنی ایامی که هشدار بحران جدی کرونا کشور را فرا گرفته است. همه در حال احتیاط‌های پزشکی هستند و صدا  و سیما مرتب پیام می‌دهد: از خانه خارج نشوید. این ویروس به خاطر شدت و قدرت انتشار خود تا کنون خیلی‌ها را مریض کرده و ترسانده است.

مشکل اینجاست که در اثر این بحران ویروسی، مسئولین به ناچار دانشگاه‌ها را هم تعطیل کرده‌اند. خب دانشجویان هم بی‌برنامه و بی‌انگیزه شده و بسیاری از آن‌ها (که قطعا همه را شامل نمی‌شود) روزهای یکنواخت و کسل‌کننده‌ای را می‌گذرانند.

چرا بی‌برنامه؟

در حقیقت نمی‌توان پذیرفت که دانشجو بی‌برنامه باشد. مگر این که عادت کرده باشد، تنها بر اساس برنامه‌های تحمیلی فعالیت کند. یعنی اگر برنامه کلاسی به هم بریزد (مثل همین روزها) او هم بی‌برنامه می‌شود. زیرا هدف و برنامه شخصی را دنبال نمی‌کند. اگر این طوری زندگی کنید، همیشه یک شخصیت وابسته به شرایط جامعه خواهید داشت. شخصیتی که هر روز که برنامه‌های خارجی به هم بریزد او هم دچار سرگشتگی خواهد شد. معمولا افرادی که هوش هیجانی پایینی دارند دراین زمینه بیشتر به مشکل می‌خورند، زیرا قدرت مطابقت یافتن با شرایط جدید را ندارند.

یک راه‌حل ساده

برای جلوگیری از بی‌برنامگی بدیهی است که باید برنامه داشته باشیم. اما نیازی نیست یک برنامه جامع و مفصل داشته باشیم که هر شرایطی را پیش‌بینی کرده باشد. در واقع زیاد برنامه‌ریزی کردن به ضد خودش تبدیل می‌شود و زندگی را سخت می‌کند. اما لازم است کارهایی برای انجام دادن داشته باشید که مربوط به نظم همیشگی نیستند. برای مثال:

–  فهرستی از کتاب‌هایی که باید بخوانید داشته باشید

–  فهرستی از فیلم‌هایی که باید ببینید و مفید هستند داشته باشید

–  فهرستی  از کارهای جالبی که تا به حال انجام ندادید داشته باشید و امثال این موارد

اما این موارد مربوط به ایام تعطیلاتی است که کارهای مفید عقب‌افتاده نداشته باشید. یعنی به یک موقعیت بدون برنامه الزامی رسیده‌اید که باید وقت را مفید پر کنید. پس لازم است یک دفتر برنامه‌های غیرفوری داشته باشید که پر باشد از کارهایی که دوست دارید انجام دهید، ولی جزو اهداف و اولویت‌های شما نیستند. با یک مراجعه ساده به چنین دفتری می‌توان یک کار انتخاب کرد و از بلاتکلیفی در آمد.

اهداف کلیدی و آینده

راهکار قبلی در موارد معدودی قابل استفاده است. یعنی وقتی که کارها روی روال خودش هستند و حالا یک قسمت از برنامه به هم ریخته است. اما در مواردی مثل تعطیلات ناشی از کرونا که به طور گسترده برنامه‌ها در سطح اجتماع به هم می‌ریزد، نمی‌توان یکسره رفت سراغ کتاب آرزوها و به کارهای تفننی پرداخت. در واقع لازم داریم، هدف خود را در زندگی مشخص کنیم و برای رسیدن به آن پلکانی عملیاتی ترسیم کنیم.

یکی از زیرساخت‌های داشتن چنین برنامه‌ای، شناخت از خود است. اگر خود را نشناسیم، نمی‌توانیم توانمندی‌های خود را شناسایی کنیم و در نتیجه اگر هم اهدافی را مد نظر قرار دهیم، احتمال منطبق نبودن آن‌ها با توانمندی‌های واقعی و روحیه و شخصیت ما بسیار زیاد است. زیرا اهداف بسیاری در زندگی امروزی ما مطرح هستند که انگیزه بسیاری از افراد برای دنبال کردن آن‌ها رسیدن به پول یا شهرت است. کمترین بی‌توجهی به ساختارهای شخصیتی و استعدادهای ذاتی می‌تواند شما را در مسیر اهداف نادرستی قرار دهد. 

بدتر از آن نداشتن هدف است که حاصلش همین بی‌برنامگی است که موضوع این نوشته می‌باشد. 

سرگردانی

در این زمینه آواچه هفتاد و پنجم از سری آواچه‌های پارک گردی را همینجا بشنوید:

مقالات مرتبط با این نوشته:

شخصیت، رفتار و آینده شغلی

شخصیت، رفتار و آینده شغلی

این روزها در حوزه آموزش از شخصیت‌شناسی و رفتارشناسی زیاد می‌شنوید. به هر کتاب‌فروشی سر بزنید چند کتاب در این زمینه دارد. کارگاه‌های مختلفی برگزار می‌شوند و هر کسی به شکلی در این زمینه مطالبی طرح می‌کند. اما شخصیت چیست؟ تفاوت آن با رفتار کدام است؟ ارتباط این دو با...

معمای شخصیت پیچیده انسانی

معمای شخصیت پیچیده انسانی

معمای شخصیت پیچیده انسانی نشان می‌دهد، انسان‌ها پیچیده‌تر از آن هستند که تصور می‌شد.

نفس صبح و کتاب

نفس صبح و کتاب

نفس صبح و کتاب یک فرهنگ است. یک رویکرد برای زندگی دانشگاهی. یک راهکار شیک و تمیز.